Командант Хоџа: Битката на ОНА во Арачиново

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Командант Хоџа: Битката на ОНА во Арачиново – печат на победата!

20 јуни 2026

• од Темелко Тошев

Во штабот на Ослободителната народна армија (ОНА) беше донесена одлука нашите единици да навлезат во близина на Скопје, за да испровоцираат нееднаков дуел меѓу ОНА и владините сили, со цел да се забрза крајот на војната во 2001 година, со победа за нас Албанците.

Беа одредени единиците, командантите и војниците кои доброволно ќе влезат во многу опасна опсада.

Некои команданти кои на почетокот доброволно се пријавија да влезат во Арачиново, по неколку дена се повлекоа со оправдување дека во ова село, далеку од позициите на ОНА, кои беа во Матејче, Отља, Липково, Слупчане итн., ќе биде тежок отпорот и логистичкото снабдување... и беа во право.

Од мене беше побарано да го преземам влегувањето во Арачиново, бидејќи бев најстар, уште од пред почетокот на првата битка на ОНА во моето родно село Танушевци, и затоа што војниците-доброволци го бараа командант Хоџа.

Откако се консултирав со доброволците, командант Тели и Аруша од Арачиново, барајќи нивно мислење за тоа колку можат да преземат одговорност во оваа нееднаква битка, се сеќавам дека Тели ми рече: „Команданте, не барај од мене да бидам на стража, а што се однесува до борбите, нема да спиеме по битките!“

Тргнавме од селото Отља навечер кон Манастирот над селото Матејче, каде што беше базата на ОНА. Го испратив Тели со четворица војници кон Арачиново да го проверат патот за да не паднеме во ненадејна заседа.

По два дена, командант Тели со Арбен и другите другари, дојдоа и нè зедоа на местото викано „Влаигроб“ навечер, без никој да нè забележи. По неколку часа стигнавме во Арачиново, во куќата на Рагми, каде што одморивме неколку часа и продолживме кон центарот на Арачиново во куќата на чичко Џеза. Таму го извршивме организирањето на структурите на ОНА и позиционирањето.

За наша несреќа, македонската страна го забележа нашиот влез во селото уште следното утро и ситуацијата малку ни излезе од контрола, бидејќи немавме доволно време да се структурираме во воената хиерархија – Одделенија, Водови, Чети, па сè до Баталјон. Исто така, немавме многу време да ги средиме и утврдиме рововите, бункерите итн., и да го позиционираме тешкото пешадиско вооружување со кое располагаше ОНА: бестрзајни топови и Гулинов 12,7 (тежок противвоздушен митралез познат како ДШК 12,7 мм).

Битката започна пред денот што го очекувавме. Во раните утрински часови во петокот, беше фрлен многу тежок гас низ целото село, главно на нашите позиции од македонските хеликоптери, при што ние не бевме подготвени со маски за таква битка со отровни гасови. Но, за изненадување, во рок од 5 минути се појави силен ветер испратен од Севишниот Алах и воздухот се исчисти од гасовите.

Веднаш ми рапортираа за првиот напад уште пред да изгрее сонцето. Од страната на липковскиот пат, со силен напад и жестоко гранатирање од артилерија од голем калибар, оклопни возила, тенкови, при што нашите позиции почнаа да бараат муниција и засилување. Веднаш по неколку минути, започна друг напад од главниот пат на селото Арачиново што го поврзува со Скопје.

Нема да навлегувам во детали за секој сегмент од тридневната битка, бидејќи ќе бидат потребни неколку книги за да се опише храброста на војниците и командантите на ОНА. Можам да кажам дека бев единствениот командант кој остана во штабот да ја води офанзивата, бидејќи сите други команданти доброволно се бореа рамо до рамо со војниците.

Вреди да се напомене дека во оваа битка, ОНА беше опколена од четири страни, плус воздушните напади од хеликоптери и авиони „Сухој“ беа непрекинати.

Се зборува дека ОНА имала поддршка, час од Американци, час од муџахедини итн., но вистината е дека во нашите редови немаше ниту еден неалбански војник, освен од Косово, Албанија, Прешевската долина и Илирида.

На крајот, ОНА со пешадиско вооружување, со не повеќе од 240 војници, остана без да се помрдне од позициите, подложена на напади со целиот државен арсенал: од авиони „Сухој“, хеликоптери МИ-24 и специјалните вооружени единици на полицијата и армијата. ОНА стоеше стоички и покрај тенковите, оклопните возила и поддршката од многубројни видови оружје, минофрлачи, ракети, како и покрај сите генерали на една држава кои коваа планови и даваа наредби како да ги заземат позициите на ОНА.

Пишува: Џезаир Шаќири – Командант Хоџа