Од пријави за напад до сомнежи за серија убиства – дали системот потфрлил во случајот што ја потресе јавноста?

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Од пријави за напад до сомнежи за серија убиства – дали системот потфрлил во случајот што ја потресе јавноста?

27 февруари 2026

• од Станча Јаќимовски

Случајот со 25-годишниот Трајко Б., кој е во притвор како осомничен за серија убиства врз повозрасни жени во кумановскиот регион, отвори повеќе прашања отколку што понуди одговори. Додека истрагата е во тек и надлежните институции формално ја водат постапката, меѓу мештаните расте гневот и сомнежот – не само кон осомничениот, туку и кон полицијата која, според нив, со години замижувала пред предупредувачките сигнали.

Во селата Драгоманце и Челопек владее атмосфера на страв и недоверба. „Ако пријавиш нешто, сам ќе излезеш на крајот виновен“, вели жителка на Драгоманце, алудирајќи на чувството дека институциите не ги штитат граѓаните, туку ги обесхрабруваат да зборуваат. Токму оваа перцепција – дека системот не функционира – денес ја продлабочува кризата на доверба.

Сомнежи што се таложеле со години

Мештаните тврдат дека осомничениот и претходно бил пријавуван за напад врз постара жена и за кражби, но, според нивните сведоштва, бил пуштан на слобода веќе следното утро. Доколку овие наводи се потврдат, се наметнува прашањето: дали институциите пропуштиле да реагираат навреме и дали со тоа индиректно овозможиле продолжување на насилството?

Дополнителна тежина на сомнежите им дава фактот што од домот на убиената 78-годишна жена во Челопек недостасуваат 17 илјади евра – кражба што ја иницирала истрагата и го насочила вниманието кон Трајко Б. Жртвите, според информациите од теренот, биле повозрасни, немоќни жени кои живееле сами и изолирано – лесна мета доколку навистина станува збор за организиран модел на насилство.

Во меморијата на жителите повторно излегуваат и други сомнителни смртни случаи од минатото, вклучително и две жени кои загинале во пожар, а во нивниот двор биле пронајдени стапки од поголем машки чевел. Иако официјалните истраги тогаш не утврдиле кривична одговорност, денес овие детали повторно се анализираат низ призма на актуелните настани.

Недовербата дополнително разгорена

Посебно вознемирување предизвикала информацијата дека 35-годишната Марија Маринковска, која починала од насилна смрт, била закопана без обдукција. За локалното население, ова не е само административен пропуст, туку потенцијален показател за сериозни институционални слабости.

Иако полицијата засилила патроли во вечерните часови со цел да внесе чувство на сигурност, за многумина тоа е задоцнета реакција. „Сега патролираат, а каде беа претходно?“ – е прашање што често се слуша по селските улици.

Профил што требало порано да алармира?

Според сведоштва на соселани, осомничениот и порано демонстрирал насилно однесување. Иако имал потешкотии во комуникацијата, завршил средно образование, се движел самостојно, користел јавен превоз и социјални мрежи. Во моментов се наоѓа во кумановскиот затвор и ќе биде подложен на психолошко и психијатриско вештачење со цел изработка на профил.

Но, клучното прашање не е само каков е неговиот психолошки профил денес, туку дали институциите навремено ги препознале знаците на ризик. Дали некој требало порано да реагира? И ако имало пријави, зошто тие не резултирале со посериозни мерки?

Молк и избегнување одговорност

Очувот на осомничениот, кој го сопрел новинарскиот автомобил за да изрази негодување поради медиумското присуство, одбил да одговори на прашањата за потеклото на скапите предмети што наводно се појавиле во дворот на семејната куќа – мотор, култиватор и друга механизација. Наместо разјаснување, јавноста доби молк.

Во вакви околности, тишината не смирува – таа продлабочува сомнеж.

Потребна е целосна транспарентност

Додека судската постапка ќе утврди дали Трајко Б. е виновен за делата за кои се товари, одговорноста на институциите останува отворена тема. Доколку постоеле претходни пријави и предупредувања, јавноста има право да знае зошто тие не биле процесирани соодветно.

Во општество каде што граѓаните стравуваат да зборуваат затоа што „можат сами да станат виновни“, проблемот не е само во поединецот осомничен за злосторства, туку и во системот што требало да ги спречи.

Овој случај не смее да заврши само со индивидуална пресуда. Потребна е институционална одговорност, транспарентна истрага и јасен одговор на прашањето што ги мачи мештаните: дали трагедијата можела да биде спречена?